Sus gönlüm...
Çok dile getirme. Sen dile getirdikçe gönlün daha da coşuyor,daha meraklanıyor ve beklemek daha da zorlaşıyor.
Sus gönlüm...
Çok laf etme. Az söyle ki işimiz olgunlaşsın.Az söyle ki Hakka karşı yanlış kelam çıkmasın.
Sus gönlüm...
Bir elif miktarı sus. Az kaldı bahara.
Dayan gönlüm. Denizin içinde meydana gelen görünmeyen dalgalar gibi yüreğin biliyorum. Beklemekten başka çare olsaydı,seni durdurmazdım...
İnan bana...Ama yok. Başka çare yok. Unutma ki ilaç bile beklemeden tesir etmez,çiçek bile vakti gelmeden önce açmaz...
Sus gönlüm...
Bu kışın bahara dönünceye kadar. Bu gece gündüz oluncaya kadar. Uzak yollar yakınlaşıncaya kadar. Bu sıkıntının ardından ferahlık gelinceye kadar. Ve yüzümüz vuslat gözyaşlarıyla ıslanıncaya kadar sus...
Sus gönlüm...
Seni senden daha iyi bilen Rabbinin hükmü vuk'u buluncaya kadar.
Sus gönlüm.
Bütün bu susmalarına karşılık her şeyin hayırlısının olacağına inanarak sus.
Sus gönlüm...
Her susuşun bir cevap olsun.
Her susuşun,sabrın olsun. Her susuşun,duan olsun. İçten yakarışının adı olsun,susuşun. Bekleyişinin. umut edişinin,inancının,
özlediğin şeylerin vurgusu olsun,susuşun...
...Sus Gönlüm...Bir Elif Miktarı Sus...
EY GÖNLÜM...
10/10/2009 · Kategori: EDEBIYAT__
Ey gönül, hayat süprizlerle doludur . Kimi zaman saadeti kaybetmenin hasretiyle kavrulurken , kimi zaman da ummadigin bir saadetin tebessümüyle sürur bulursun .Çektigin istiraplar , elemler ve tarifsiz kederlere sabretmenin atesiyle piser,bir zaman sonra o ateste lezzet bulursunun.
Bu yüzden ey gönül ,ateşten korkma ! Sabrin sineleri yakan o lahuti ateşinde piş ki , lezzet bulasin . Işte ey gönül , çogu bela ve musibetlerin degişmez kaderimiz olmasi , bütün çabalarimiza ragmen korku ve endişenin o muziç çemberi içinde sabra mahkum edilişimiz , bu diyarda hep böyle mahzun kalişimiz hep bundan :
Sen de öylesin ey gönül !
Sen de korkunun , endişelerin , elemlerin zindaninda kalmaya tahammül et. Acilara katlanmanin , nice nimetlere hasret yaşamanin ateşinde pişecek , lezzet bulacaksin . Hayat bulmak ,hayat vermek için ...
Ey gönül ,acilara sabret . Çünkü onlar seni kahretmek için degil ;sinamak , terbiye etmek , kemale erdirmek için gelirler ;Hem de geçicidirler ,ebediyen kalmayacaklar . Imana ve ümide saril . Bil ki hiçbir gece ebedi degil ; her karanligin sonunda bir fecir sakli .
Alemlerin Rabbi ' ne (c.c.) ,kalbin sahibine kulak ver ey gönül . Sabri ögren , gayesini anla .Ne olur , gözlerin yasarsa da , dilin ancak Rabbi'nin razi oldugu söz söylesin . Bu yaslara katlanmayi bil ey gönül , varacagin menzil hatirina . Düşün ey gönlüm , onlari sana yönelteni düsün ...
Bu kutsi çileleri Tanri misafirleri olarak agirla .Müminlerin o sözüne bütün ruhunla katil . Bunu diline vird et , aradigin her teselli onda sakli : " Onlar ki ...Onlara bir musibet isabet ettigi zaman şöyle derler : Biz
'a aidiz ve elbette sonunda O'na dönecegiz. " (Bakara süresi 156 )
Ve Peygamberini , Peygamberleri düsün . Sabir onlarin ahlaki . Bak , Yusuf'undan ayri düsen gözü yasli Yakup Peygamber nasil sabretmis .Hz. Eyyub a.s. sabir atesinde nasil yanmis . Ve o sevgililer sevgilisi , ve O'nun mübarek sahabileri ...Hüzün yillarinda , Sibi muhasarasinda , Taif'te ,Tebük'te , Bedir'de , Uhud'da ,Hendek savasinda sabir serbetini nasil yudum yudum içtiler. Bir adim sapmadan ,kalplerini sahibinden bir an ayirmadan nasil isidilar , nasil isik verdiler ...Sakin sende yolundan sasma ey gönül ; Rabbine itaat et . Itaatinda sabir ve sebat et .Zira bu yol sabirdan ibaret .
Sabrin ziddi aceledir .Acelenin meyvesi ise pismanliktir , üzüntüdür ey gönül . Öyleyse çabalarinin ,amellerinin mükaatini beklerken ne olur acele etme . Sabrin özündeki tevekkülü gör , her seyin sahibine dayanmayi ögren .Bekledigin ilahi yardim yalnizca sabrin sonunda gelecek ey gönlüm .Ama sakin tuzaga düsme ; tedbirsiz sabir , çalismadan yapilan tevekküle benzer . Önce tedbirine ,tedavine saril , sonra sabret . Hiçbir müsibete agir ve çekilmez gözüyle bakma .
Evet , sabir acidir ey gönlüm . Bunu en iyi sen bilirsin . Gelecekten ümidi , beklentisi olmayan bir yürek bu aciya tahammül edemez , bunu da bilirsin .Hangi ümit diye sorma bana , bütün ümitler imaninda sakli . Imanin var , demek ki ümidin var . Gidecegin yer , görecegin Cemal var . Senin menzilin var . Seni hasretle bekleyen Cennet ehli var .Sana kucak açmis ebediyyet var .
Simdi sus gönlüm . Sus ve teslim ol . Fani umutlarla tükenmekten vazgeç . Dünya buna degmeyecek kadar kisa . Sabir zamani kisa . Bir simsek isiginin pariltisi kadar kisa .
Unutma ey gönül , burasi dünya .. Sefasi da fani , cefasi da ...Fakat ebediyyet var , ebedi vatan . Orada nankörler için hazirlanmis bir ates mahzeni var ki , orada sabah olmayacak , horozlar da ötmeyecek . Orada sabretmek imkansiz .
Öyleyse nankör olmaktan kork ve ey gönlüm , geçici elemlere ve imtihanlara sabret . Bilirim bu dünya bir imtihan yurdu , bir zindan . Ama duvarlarinda daima ümide , kurtulusa ,selamete açik iman ve ümit pencereleri var . Bu pencerelerden mesut gelecegini gör. Sen ki narin kanatli bir kelebeksin .Ilahi takdirin imtihanini minicik gövden de bulmussun . Ilahi mukadderatin göklerinden gelen kaza oklarina hedefsin . Göklerin ve yerin yüklenmekten sakindigi " emanet" omuzlarinda .Bazen belin bükülecek , dizlerin dermansiz kalacak .Ama sakin sabrin tükenmesin ey gönlüm , ruhunu ebediyete tasiyorsun .
Sabret gönül , şurada karsi kiyiya ne kaldi ? Bu dünya zindanina muvakkaten mahkumsun , Şükret ki müebbeden degil !...
Sabret gönlüm yol çok uzun degil , Az kaldi...
((iktibas))
Bu yüzden ey gönül ,ateşten korkma ! Sabrin sineleri yakan o lahuti ateşinde piş ki , lezzet bulasin . Işte ey gönül , çogu bela ve musibetlerin degişmez kaderimiz olmasi , bütün çabalarimiza ragmen korku ve endişenin o muziç çemberi içinde sabra mahkum edilişimiz , bu diyarda hep böyle mahzun kalişimiz hep bundan :
Sen de öylesin ey gönül !
Sen de korkunun , endişelerin , elemlerin zindaninda kalmaya tahammül et. Acilara katlanmanin , nice nimetlere hasret yaşamanin ateşinde pişecek , lezzet bulacaksin . Hayat bulmak ,hayat vermek için ...
Ey gönül ,acilara sabret . Çünkü onlar seni kahretmek için degil ;sinamak , terbiye etmek , kemale erdirmek için gelirler ;Hem de geçicidirler ,ebediyen kalmayacaklar . Imana ve ümide saril . Bil ki hiçbir gece ebedi degil ; her karanligin sonunda bir fecir sakli .
Alemlerin Rabbi ' ne (c.c.) ,kalbin sahibine kulak ver ey gönül . Sabri ögren , gayesini anla .Ne olur , gözlerin yasarsa da , dilin ancak Rabbi'nin razi oldugu söz söylesin . Bu yaslara katlanmayi bil ey gönül , varacagin menzil hatirina . Düşün ey gönlüm , onlari sana yönelteni düsün ...
Bu kutsi çileleri Tanri misafirleri olarak agirla .Müminlerin o sözüne bütün ruhunla katil . Bunu diline vird et , aradigin her teselli onda sakli : " Onlar ki ...Onlara bir musibet isabet ettigi zaman şöyle derler : Biz
'a aidiz ve elbette sonunda O'na dönecegiz. " (Bakara süresi 156 ) Ve Peygamberini , Peygamberleri düsün . Sabir onlarin ahlaki . Bak , Yusuf'undan ayri düsen gözü yasli Yakup Peygamber nasil sabretmis .Hz. Eyyub a.s. sabir atesinde nasil yanmis . Ve o sevgililer sevgilisi , ve O'nun mübarek sahabileri ...Hüzün yillarinda , Sibi muhasarasinda , Taif'te ,Tebük'te , Bedir'de , Uhud'da ,Hendek savasinda sabir serbetini nasil yudum yudum içtiler. Bir adim sapmadan ,kalplerini sahibinden bir an ayirmadan nasil isidilar , nasil isik verdiler ...Sakin sende yolundan sasma ey gönül ; Rabbine itaat et . Itaatinda sabir ve sebat et .Zira bu yol sabirdan ibaret .
Sabrin ziddi aceledir .Acelenin meyvesi ise pismanliktir , üzüntüdür ey gönül . Öyleyse çabalarinin ,amellerinin mükaatini beklerken ne olur acele etme . Sabrin özündeki tevekkülü gör , her seyin sahibine dayanmayi ögren .Bekledigin ilahi yardim yalnizca sabrin sonunda gelecek ey gönlüm .Ama sakin tuzaga düsme ; tedbirsiz sabir , çalismadan yapilan tevekküle benzer . Önce tedbirine ,tedavine saril , sonra sabret . Hiçbir müsibete agir ve çekilmez gözüyle bakma .
Evet , sabir acidir ey gönlüm . Bunu en iyi sen bilirsin . Gelecekten ümidi , beklentisi olmayan bir yürek bu aciya tahammül edemez , bunu da bilirsin .Hangi ümit diye sorma bana , bütün ümitler imaninda sakli . Imanin var , demek ki ümidin var . Gidecegin yer , görecegin Cemal var . Senin menzilin var . Seni hasretle bekleyen Cennet ehli var .Sana kucak açmis ebediyyet var .
Simdi sus gönlüm . Sus ve teslim ol . Fani umutlarla tükenmekten vazgeç . Dünya buna degmeyecek kadar kisa . Sabir zamani kisa . Bir simsek isiginin pariltisi kadar kisa .
Unutma ey gönül , burasi dünya .. Sefasi da fani , cefasi da ...Fakat ebediyyet var , ebedi vatan . Orada nankörler için hazirlanmis bir ates mahzeni var ki , orada sabah olmayacak , horozlar da ötmeyecek . Orada sabretmek imkansiz .
Öyleyse nankör olmaktan kork ve ey gönlüm , geçici elemlere ve imtihanlara sabret . Bilirim bu dünya bir imtihan yurdu , bir zindan . Ama duvarlarinda daima ümide , kurtulusa ,selamete açik iman ve ümit pencereleri var . Bu pencerelerden mesut gelecegini gör. Sen ki narin kanatli bir kelebeksin .Ilahi takdirin imtihanini minicik gövden de bulmussun . Ilahi mukadderatin göklerinden gelen kaza oklarina hedefsin . Göklerin ve yerin yüklenmekten sakindigi " emanet" omuzlarinda .Bazen belin bükülecek , dizlerin dermansiz kalacak .Ama sakin sabrin tükenmesin ey gönlüm , ruhunu ebediyete tasiyorsun .
Sabret gönül , şurada karsi kiyiya ne kaldi ? Bu dünya zindanina muvakkaten mahkumsun , Şükret ki müebbeden degil !...
Sabret gönlüm yol çok uzun degil , Az kaldi...
((iktibas))
Kalıcı Bağlantı Yorum (4) Yorum yaz!
EDEBİYÂTIN İNCELİĞİ ..
25/9/2009 · Kategori: EDEBIYAT__
EDEBİYÂTIN İNCELİĞİ
Yavuz Sultan Selim Han, Şair Vehbi'yi yanlışlıkla üzüp, yanından uzaklaştırır. Şair de epey yer aradıktan sonra, nihayet Van Müftüsü'nün kâtipliğini yapmaya başlar. Bir müddet sonra Yavuz şairi bulmak ister. Fakat nasıl bulacaktır?
Sonra şöyle düşünür: "Ben bir mısra yazayım ve bir yarışma düzenlensin. Benim mısramı beyte tamamlayan en güzel mısra yazana mükâfat vereceğimi ilan edeyim. Şüphesiz ki Şair Vehbi de dayanamayıp katılacaktır. O vakit, onu üslubundan tanırım.
Ve şu mısraı yazar:
"Bütün dünya benim olsa, gâmım gitmez nedendir bu?
Sultanın başlattığı yarışma ilan edilir. Yarışmaya katılan çok olur. Fakat padişah aradığını bulamaz.
Van müftüsü; Bir de ben deneyeyim, nasib ise olur deyip, bir mısra yazmaya çalışır. Kendince bir şeyler yazdıktan sonra, bir de kâtibine gösterir. Şair Vehbi de, Şurası şöyle olsa. Şurası da böyle olsa.. derken ortaya aşağıdaki mısra çıkar:
"Taa Ezelden gam türabıyla yoğrulmuş bir bedendir bu."
Yavuz, Van müftüsün den gelen beyti okuyunca Hemen haber salın bu mısraın şairine, saraya gelsin! Diye emir verir. Müftü, büyük bir heyecanla gelir saraya.
Padişah aradığını bulmuş olmanın rahatlığıyla sorar:
Bu mısra ile mükâfatı hak ettin. Lakin benim anladığıma göre, bu mısraın hakiki şairi sen değilsin!
Müftü efendi, hemen doğruyu söyler. Padişah şairine kavuşur.
Edebiyatımıza da aşağıdaki beyit, hatıra kalır:
Bütün Dünya Benim olsa Gamım Bitmez Nedendir bu...
Taa Ezelden Beri Gam Turabla Yoğrulmuş Bedendir bu...
Gelen Gider Giden Gelmez iki Kapılı Handır bu...
Sakın insafı Terk etme Makamı imtihandır bu.
İktibas..
Kalıcı Bağlantı Yorum (yok) Yorum yaz!
YEMİN..
21/9/2009 · Kategori: EDEBIYAT__
Canım sağ oldukça rahmetli babam |
Abdurrahim Karakoç..
Kalıcı Bağlantı Yorum (1) Yorum yaz!
Zor Zamanda Sevdalanmak .
9/9/2009 · Kategori: EDEBIYAT__
Zor Zamanda Sevdalanmak
“İslam garip başladı, garip haline geri dönecektir.. Kurak topraklarda gül yetiştirmeye talip olmak.. |
Kalıcı Bağlantı Yorum (2) Yorum yaz!
Sus gönlüm...
15/8/2009 · Kategori: EDEBIYAT__
Kalıcı Bağlantı Yorum (yok) Yorum yaz!
Olmaz Gönlüm, Olmaz Öyle!
4/7/2009 · Kategori: EDEBIYAT__
Olmaz gönlüm, olmaz öyle!!!
Dört mevsimi yaşayan bir cennetin bağrında büyüdün de sen, onun için böyle bir baharı ve yazı özlersin. İstersin ki çabuk geçsin fırtınalı sonbahar, ayaza durmasın kışlar. Dedim ya, sen dört mevsim hesabını yaparsın yaşarken duygularını. Ama bilmelisin herkes buralı değil. Bilmelisin, güneş görmeyen yurtlar var.
Olmaz gönül, olmaz öyle. Yükün ağır bilmekteyim, baharı yaşamayanlarla kış nasıl geçer; onu da bilmekteyim. Ama şunu da bilmekteyim ki, sabredebildiğin ölçüde yaşarsın. Eminim ki, hayat sabra denktir. Ve sabır, tahammülün bittiği yerde filizlenir, maneviyat çeperlerini genişlettikçe boy atar, sırf Yaradan'ı düşünerek fiiliyatta bulunduğun zaman neşv ü nema bulur.
Sabır gönlüm, sabır! İçine çekerken, zehir gibi gelir tadı, boğulacağını zannedersin. Kanın çekilir yüzünden, bembeyaz olur sîman; yutkunursun, geri döner içinde düğümlenenler. Başını eğmek istemezsin; ama kaldıramazsın da öyle göklere doğru. Ağlarsın, gözyaşın akmaz. Haykırmak gelir içinden, zangır zangır gürültüler habercisi olur titreyen ellerin. Konuşursun yalnızca kendinle, dökersin içini;
senden başkası duymaz bilirsin bunu. Sitemlerin dillenir haklı olduğunca, bağırırsın rahatlarcasına, ama sadece kendi içinde, ama sadece Yaradan'la baş başa. Sonra gözlerin...
Gözlerin nihai nokta olmak ister en sonunda. Durur öylece, bakar, bakar...
Ve kimseler fark etmez neden donuklaştığını, kimseler anlamaz anlatmak istediği çifte derin mânâyı... Sonra çekip alıverirsin anlamlı bakışlarını ruhunu bir kenara bırakmışlardan.
Yüzünü çekersin, yalan dünyanın yalancılarından. Alnındaki kırışıklıkları alıverirsin haberi olmayanların önünden. Doğruca bırakırsın asıl dergâha. Bağrına cennetler sığan seccadenin secdeliğine. Ve başlar böylece sabır maratonun. Korkma gönül, sen hele azmet sabır için, yüreğini koy ortaya, gör ne mânevî hediyeler paketliyor Yaradan...
En masumane tavırlarına gaddarca yaklaşanlar olacak belki. İçindeki çocuk hafife alınacak... Anlatmak istediklerin değil, anlaşılamamış yanların konuşulacak. "Olsun!" diyeceksin, yüzündeki gülümsemeyi kaybetmeden.
Yine de hüsn-ü zan edeceksin. Allah için söylediğini yine Allan için olduğu yerde bırakacaksın. Yaradanı alıp yüreğine, sırtını dayayıp tevhidin çınarına, akıbeti ukbâda düşüneceksin. Ve kalbin şöyle bir hafifleyecek, damarlarına giden iyimserlik yolunu tıkamadığından...
Üzülüp acı çektiğin anlarda çileni hafife alanlar olacak belki... Öyle bir yanacak ki için, kimseye anlatamayacaksın. Günlerce ağlayacaksın gözyaşının lâhutî ikliminde. Sonra en yakınındaki, en yüreğindeki vuracak hislerini... Canım dediğin dönecek sırtını. Bir "ah!" çekeceksin derinden ve anlamaya çabalarken empatinin gücüyle, arkanı döndüğünde kimse kalmamış olacak. "Sabır" diyeceksin, yine sabır...
Eyyüplerin torunluğuna yakışır sabır... "Bugün Allah için ne yaptın?" sorusu geldiği an kulağına, vereceği cevabı bulamayanların tedirginliği değil, en zor imtihanını başarıyla vermiş öğrencilerin rahatlığı olacak ruhunda. Başını yastığa koymadan "elhamdülillah" diyecek, rüyanda cennetten kesitler izleyeceksin belki... Ve sabaha erdiğinde, avucunda tuttuğun tesbih tanesi yine "yâ sâbır"la şakırdayacak...
Faltaşı gibi açılıp kalacak gözlerin bazen de... Çok şaşıracaksın, çoook! Ya gönül... Kalb kırmak çok kolay oldu, kalbin değeri pazarlara bile çıkartılmaz oldu. Tatlı sözü unutanlar çok, şu hengâmesinden sallanıp duran asırda! Aldırma diyemem, aldıracaksın elbet, hislenip içerleyeceksin belki.
Zannediyor musun ki, yüreğine aldıklarına söylediğin nazenin kelimeler, boşta kalır! İnanıyor musun ki, sevdiklerin için kurduğun lâtif cümleler, öksüz bırakılır! Yok gönül, yok! Sahibi var hepsinin. Bırak duymasın insanlar, bırak sertliği onlara! Bırak, tabularına kale yapsınlar!
Yeter ki sabret gönül, asıl sahibini düşünüp sabret, başını sonunu kestiremediğin olaylarda bile...
Bırak vursunlar ayıbını yüzüne, bir kusuruna binler cefâ taksınlar. Yaradan'ın "Settar" ismi, beşerin hükmüne mi kalmış. Sen sabret gönül...
Felaket tellalları susmasınlar isterlerse? Olumsuzluğu yaymanın zevkine doyamayanlara inat, bütün güzel düşüncelerini yay sere serpe. Zehrini ağzında taşıyan yılanın başını ezemesen de, bal damlasın dilinden.
İbrahim'in (as) ateşleri, gül olurken mi sunmuş Dostların Dostu şu ayetini: "Güzel söz, güzel bir ağaç gibidir ki onun kökü sabit, dalı ise göktedir." Sabır gücünün tükenirliğinden korkarsan bir gün, gel gir şu dizelerin sırlı havasına... İnan, kimse üzemez seni orda. Ve uzan o ağacın dallarından ötelere...
Uzat ellerini ve bekle. Sabırla bekle gönül! En geç sûrun sesi duyulduğunda tutacak ellerinden Resuller Resulü. Pes etme, sabret gönül, sabret!...
( la edri)
Kalıcı Bağlantı Yorum (1) Yorum yaz!